38 วิลาวัณย์ 4/2

ปุลากง

2010-01-30T17:00:00.000-08:00

เข้ม ( ศกร ) เป็นเด็กชายวัย 14 ปี รูปร่างผอมสูง มีนิสัยเจ้าอารมณ์ เข้มเป็นลูกของนางแพงศรี กับคุณอรรถ ซึ่งคุณอรรถมีภรรยาหลวงอยู่แล้วคือคุณฉะอ้อน และมีลูกกับคุณฉะอ้อนถึง 4 คน คือคุณปุ้ม หรือคุณอัมพิกา อายุ 18 ปี แต่พิการเป็นโปลิโอตั้งแต่เด็ก คุณอดิศรลูกชายคนที่ 2 คุณอนันต์ ลูกคนที่ 3 และคุณอรนุช ลูกสาวคนสุดท้อง ซึ่งเกิดพร้อมกับเข้ม เข้มเรียกคุณอัมพิกาว่าพี่เพียงคนเดียว เพราะเธอเป็นคนใจดี คุณปุ้มเรียนเปียโนกับคุณพิรุณ ครูสอนซึ่งเป็นหม้าย สามีเป็นนายทหารแต่เสียชีวิตในสงคราม ครูพิรุณทำงานหาเลี้ยงตัวเองกับหนูตุ่น ( ศุภรา )ที่เป็นลูกสาวโดยการรับจ้างสอนเปียโน เธอมีลูกศิษย์มากมาย บ้านของเธออยู่ข้างบ้านของเข้มนั่นเอง ความที่เข้มถูกเลี้ยงดูมากอย่างลูกที่ขาดความอบอุ่นและไม่ได้รับความยุติธรรมจากพ่อ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เข้มกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์ พูดจาห้วน และหน้าตาไม่แจ่มใส กิริยาก็ค่อนข้างกระด้าง เนื่องด้วยความที่พ่อให้การเลี้ยงดูไม่เท่าเทียมกับลูกที่เกิดจากภรรยาหลวง การขอค่าใช้จ่ายในการเรียนค่อนข้างยาก การกินอยู่ก็ไม่เหมือนกัน เข้มและแม่จะแยกมาอยู่ที่เรือนหลังเล็กซึ่งปลูกอยู่สุดอาณาเขตของบ้าน เรื่องของอาหารการกินก็สุดแล้วแต่ทางครัวจะจัดมาให้ ซึ่งจะไม่เหมือนกับที่เรือนใหญ่ยามที่เข้มจะมาขอเงินค่าใช้จ่ายทุกครั้งก็จะถูกพ่อดุว่า โดยพ่อจะอ้างอยู่เสมอว่าให้เข้มเท่าเทียมกับลูกคุณฉะอ้อนไม่ได้ เพราทรัพย์สินทั้งหมดจะเป็นของคุณฉะอ้อน แม้แต่เมื่อเข้มขอเงินเพื่อซื้อไวโอลิน เพราะพ่อบอกว่า ถ้าสอบได้เกิน 80 เปอร์เซ็นต์จะให้รางวัล แต่แล้วพ่อก็ไม่ให้ เข้มเสียใจมากแต่ก็ไม่เคยร้องไห้ให้พ่อเห็น นอกจากแม่ เขาเคยถามแม่ถึงเหตุผลที่แม่ยอมเป็นภรรยาน้อยของพ่อ และจำยอมอยู่อย่างอดทน เพราะนางแพงศรีเป็นเมียน้อยแบบโบราณ ทุกอย่างในชีวิตแล้วแต่สามี มารดาของเข้มเล่าให้เขาฟังถึงความหลังว่า เป็นเมียคุณอรรถ เมื่อครั้งไปอยู่หัวเมือง จนเมื่อสามีพามากรุงเทพฯ ถึงได้ทราบว่าตนเองเป็นเมียน้อย แม้จะพอมีความรู้มีพ่อเป็นครูใหญ่ แต่ก็ไม่สามารถจะเลือกวิถีชีวิตได้ ความเป็นหญิงไทยแบบโบราณ ทำให้เธอยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว สิ่งเดียวที่เธอต้องการก็คือลูก แม้ว่าสามีจะให้เอาลูกออกเธอก็ไม่ยอม แม้เข้มจะขาดความรักจากพ่อ แต่ความรักมากมายของแม่ ก็หล่อหลอมให้เข้มเป็นเด็กใฝ่ดี
เมื่อคราวจำเป็นต้องใช้เงินเป็นค่าเทอม เข้มจะหารายได้พิเศษโดยการรับจ้างเล่นการพนันในบ่อนของเมียตำรวจ แต่เข้มไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง นอกจากคุณปุ้ม เพราะเข้มขอยืมเงินของคุณปุ้ม และสามารถหามาใช้ได้ นั่นทำให้คุณปุ้มสงสัย ในที่สุดเธอก็บอกให้คุณพ่อทราบ ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่เข้มและกวง เพื่อนชาวจีนของเข้ม ไปเล่นไพ่และเกิดเรื่องเจ้ามือถูกยิงตาย แต่เข้มกับกวงหนีออกมาได้ ตำรวจมาตามหาเข้มที่บ้าน แต่เกรงใจคุณอรรถจึงยอมกลับไป วันนั้นเข้มมีปากเสียงกับพ่ออย่างรุนแรง เพราะพ่อหาว่าเขาทำให้เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล เข้มให้สัญญากับแม่ว่าจะไม่หาเงินด้วยวิธีแบบนี้อีก ต่อมาเข้มสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยตำรวจได้ และอยู่ประจำนานๆจึงจะได้กลับบ้านสักครั้ง จึงได้รู้ความเปลี่ยนแปลงภายในบ้าน คุณอดิศรมีลูกกับภรรยาลูกสาวแม่ค้าถึง 5 คน คุณอนันต์กำลังจะไปศึกษาต่อต่างประเทศ ส่วนคุณอรนุชก็สอบได้อักษรศาสตร์จุฬา เข้มได้ไปเยี่ยมกวง เขาได้รู้ว่ากวงติดยาเสพติดอย่างหนัก ด้วยความที่ถูกแม่บังคับให้ทำงานหนัก เพื่อเป็นตัวแทนของพ่อที่ตายไป กวงต้องเลี้ยงดูส่งเสียทุกคนในบ้าน เมื่อเหนื่อยและกลุ้มใจมาก ก็เข้าหายาเสพติดโดยที่คนทางบ้านไม่รู้ คิดว่ากวงป่วยเพราะผีเข้า เข้มจึงรีบนำตัวกวงส่งโรงพยาบาลเพื่อรักษา และสัญญาว่าเมื่อเรียนจบจะรับกวงไปอยู่ด้วยกัน รุ่งเช้าเข้มรับกวงไปส่งที่โรงพยาบาลหลังจากนั้นจึงไปนั่งเล่นที่แถวท่าพระจันทร์ ขณะสั่งน้ำดื่มเข้มเห็นหนูตุ่นซึ่งขณะนี้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มากับเพื่อนชาย ทำให้เข้มนึกถึงเรื่องราวในอดีตของเด็กหญิงคนนั้น ซึ่งแม้โตแล้วก็ยังคงขาวผอมบาง แต่กลับดูเข้มแข็ง เขากลับถึงบ้านและเล่าให้แม่ฟัง ก็ได้รู้ว่าเพื่อนชายคนนั้น ชื่อวีรุทย์ ลูกชายนายตำรวจ บ้านอยู่ติดกับหนูตุ่น และเป็นเพื่อนสนิทของหนูตุ่นมาตั้งแต่เด็ก เข้มเองก็เคยพบแล้วเช่นกัน คุณอนันต์มาตามเข้มไปพบคุณพ่อ เข้มก็ยังคงห่างเหินกับพ่อไม่เปลี่ยนแปลง โดยที่คุณอรรถไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเข้มจึงหยิ่งและห่างเหินกับพ่อนัก แต่สำหรับเข้ม นานวันความรู้สึกกลับยิ่งฝังลึก เข้มจึงปฏิเสธความช่วยเหลือทุกประการเกี่ยวกับหน้าที่การงานที่พ่อหยิบยื่นให้ พ่อบอกว่าแม่ของเขาขอร้องให้พ่อช่วยให้เข้มได้เป็นตำรวจอยู่ในกรุงเทพฯเมื่อเรียนจบ แต่เข้มกลับปฏิเสธพร้อมตอบว่า ตนต้องการจะไปทำงานยังต่างจังหวัด หลังเรียนจบ กลุ่มเพื่อนพากันไปฉลองตามแบบของพวกผู้ชาย เพื่อนเข้าใจเข้มจึงให้เลือกเฟ้นผู้หญิงให้เข้ม แต่เขาปฏิเสธ เพราะเขามีความรู้สึกฝังลึก เรื่องแม่ซึ่งถูกกระทำไม่ผิดอะไรกับนางบำเรอเช่นกันมาตั้งแต่เขายังเด็ก เข้มเคยคิดว่าหากเขามีครอบครัว เขาจะรักลูกเมียและจะไม่ทำให้เสียใจดังเช่นที่ตนเคยได้รับจากมาแล้วอย่างเด็ดขาด เพราะมนุษย์มีจิตใจ มิได้มีเพียงความต้องการแค่มีข้าวกิน ส่งเสียให้เรียน มีบ้านให้อยู่ ดังเช่นที่พ่อเข้าใจ และมักจะตอกย้ำเขาอยู่เสมอ ความสัมพันธ์ของเข้มกับพ่อจึงเป็นแค่เพียงผู้มีพระคุณแต่สายสัมพันธ์ทางใจกลับเลือนหาย เข้มปฏิเสธการรับทุนเพื่อไปศึกษาต่อด้านการสือสวนยังต่างประเทศ เพราะเขาไม่ต้องการรับความช่วยเหลือใดๆจากพ่ออีก เขาหวังเพียงแค่เรียนจบ แล้วออกไปทำงานยังต่างจังหวัดเพื่อให้พ้น เข้มต้องการจะพาแม่ไปจากบ้านหลังนั้นด้วย แต่แม่กลับปฏิเสธและให้เหตุผลว่า ถึงอย่างไรแม่ก็รักพ่อ ยังเป็นเมียของพ่ออยู่ไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้ แม้เข้มจะขาดความรักจากพ่อ แต่เขาก็ได้รับการถ่ายทอดความหยิ่งทระนงและมีความภูมิใจในบรรพบุรุษจากตา ซึ่งบรรพบุรุษของตาเคยเป็นถึงเจ้าเมือง ทำให้เข้มจดจำคำสอนของตาและยึดถือปฏิบัติเสมอมา ส่วนหนูตุ่นหลังจากเรียนจบสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และครุศาสตร์ภายหลังแม่เสีย เพราะถูกรถชน หนูตุ่นตัดสินใจไปเป็นนักพัฒนากร ตามคำชวนของวีรุทย์ ยังตำบลปุลากง อำเภอยะหริ่ง ส่วนวีรุทย์อยู่ที่อำเภอมายอ โดยบ้านก็ให้เช่าไป ปุลากงเป็นตำบลที่เป็นชุมชนของไทยอิสลาม พูดภาษามลายูทั้งหมู่บ้าน มีคนพูดภาษาไทยได้น้อยมาก ประชาชนมีอาชีพทำนา ไม่มีร้านค้า ทั้งตำบลมีโรงเรียนเดียว ทางด้านอนามัยไม่มีส้วม เด็กเป็นโรคหิดและโรคผิวหนังมากที่สุด หนูตุ่นต้องเตรียมตัวอย่างมากโดยเฉพาะด้านภาษา เพื่อเตรียมตัวให้เข้ากับชาวบ้านให้ได้มากที่สุด สิ่งที่เธอได้รับมิใช่เงินเดือนซึ่งเป็นค่าตอบแทนเพียงน้อยนิด แต่เป็นความภาคภูมิใจที่ได้และมีส่วนเป็นบุคคลที่มีค่าในวงสังคมเพื่อนร่วมชาติ ก่อนจะมาส่งหนูตุ่นที่ปุลากง วีรุทย์ขอเลี้ยงส่งกันเพียงลำพังและได้พูดคุยกันถึงเรื่องส่วนตัว ทั้งสองฝ่ายเปิดเผยว่ายังไม่มีคนรัก เพราะคนรอบข้างต่างคิดว่าทั้งสองเป็นคู่รักกัน เนื่องมาจากเห็นความสนิทสนมตั้งแต่เด็ก ทั้งๆที่ความจริงแล้วทั้งสองเป็นได้แค่เพื่อนที่สนิทกันมากที่สุดเท่านั้น เมื่อศุภรา ( หนูตุ่น ) มาถึงปุลากง ก็ได้เข้าพักที่บ้านครูใหญ่และได้สนิทสนมกับคอดีเยาะลูกสาวของครูใหญ่ คอดีเยาะพาครูคนใหม่ไปแนะนำให้เพื่อนๆรู้จัก และไปโรงเรียนปาโฮะกาเยาะกัน ศุภราส่งข่าวให้หัวหน้าศูนย์พัฒนาอำเถอทราบถึงผลงานที่ชาวบ้านประชุมตกลงร่วมมือร่วมใจจะซ่อมถนนจากหมู่บ้านปุลากงไปยังโรงเรียน วันรุ่งขึ้นงานซ่อมถนนก็เริ่มต้นขึ้น ช่วงบ่ายคณะเจ้าหน้าที่ตามครูใหญ่มาเยี่ยมปุลากง มีนายอำเภอ หัวหน้าศูนย์ฯ และร้อยตำรวจเอกศกร ( เข้ม ) ซึ่งเพิ่งย้ายมาประจำที่ยะหริ่งได้ 6 เดือน เมื่อได้รับการแนะนำศุภราจึงจำได้เข้มได้ว่าเป็นคนข้างบ้านเก่านั่งเอง ช่วงเย็นชาวบ้านกินอาหารร่วมกันที่กลางนา โดยนางหะวอ เมียครูใหญ่และพวกผู้หญิงช่วยกันทำอาหาร กลุ่มเจ้าหน้าที่ร่วมรับประทานด้วย เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวบ้าน ศุภราได้รับคำชมเรื่องการทำงานได้ดี เธอจึงปรึกษาหัวหน้าศูนย์ฯ เรื่องขอทุนการศึกษา เพื่อที่จะขอให้กับนะพี เด็กกำพร้าพ่อแม่ถูกฆ่าตาย ผู้ใหญ่บ้านจึงเลี้ยงไว้ นะพีเป็นเด็กฉลาดเรียนเก่ง และอีกทุนจะขอให้คอดีเยาะ หัวหน้าศูนย์ฯเห็นด้วย แต่ขอให้ดูให้ดี ให้เลือกคนที่จะทำประโยชน์ให้กับชุมชนจริง เพราะบางคนได้รับทุนมีการศึกษาและกลับทิ้งถิ่น ตอนเย็นหลังอาหารแล้วชาวบ้านก็มีการแสดงการชนวัวให้ดู วีรุทย์ได้มาเยี่ยมศุภราจึงได้พบกับเข้ม วีรุทย์ชื่นชมเข้มที่เป็นตำรวจที่ดี ซึ่งหายาก หลังจากงานซ่อมถนนเสร็จ หนูตุ่นสอนให้นักเรียนกำจัดเหา และตระเตรียมการสร้างส้วมประจำโรงเรียน นะพีหายไปตอนครูใหญ่มาบอกข่าวเรื่องจะมีโจรผ่านมาทางหมู่บ้านให้ทุกคนระวังตัว ตอนค่ำมีตำรวจมาลาดตระเวน ครั้งตกดึกก็มีการยิงปะทะกัน หลังจากเสียงปืนสงบ เข้มมาขอพักที่บ้านครูใหญ่ เพราะมีตำรวจได้รับบาดเจ็บ เข้มขอให้หนูตุ่นทำแผลให้ที่แขน พร้อมเล่าเรื่องโจรให้ฟัง ก่อนจะขอให้ครูใหญ่ให้ความร่วมมือหากพบสมุนโจรที่กลับใจส่งข่าวให้ตำรวจซึ่งยังกบดานอยู่แถวนี้ เข้มมั่นใจว่ากลุ่มโจรจะต้องกลับมาอีก เพื่อตามล้างแค้นการีมสมุนโจรคนนั้น รุ่งขึ้นตำรวจพานะพีมาส่ง นะพีจึงเล่าให้ฟังเรื่องสมุนโจรที่พบและให้เขานำข่าวมาบอกตำรวจ หลังจากเหตุการณ์สงบลง หนูตุ่นเริ่มงานสร้างส้วมโรงเรียนและได้ข่าวจะมีคนมาช่วย ซึ่งเป็นชาวบ้านแถบนี้ ชื่อมัยมูเนาะ เป็นลูกสาวกำนันชาวไทยอิสลาม ตกเย็นหลังเลิกงานก็แยกย้ายกันกลับบ้าน หนูตุ่น นะพี คอดีเยาะ ได้พบกับสมุนโจรถูกยิงบาดเจ็บ นะพีบอกว่าเขาชื่อการีม เป็นสมุนโจรที่ถูกตามล่า การีมของความช่วยเหลือจากหนูตุ่น และขออย่าให้บอกตำรวจเพราะเขาจะถูกกลุ่มโจรฆ่าตายก่อนที่ตำรวจจะพบ หนูตุ่นจำเป็นต้องช่วยเหลือการีมเพราะเห็นแก่มนุษยธรรม และตั้งใจว่าจะแจ้งให้ตำรวจทราบในภายหลั สามวันต่อมาอาการของการีมดีขึ้น หนูตุ่นตั้งใจจะให้เขาเข้าหมู่บ้านและรับการรักษาจากอนามัย ซึ่งจะเข้ามาเยี่ยมหมู่บ้านพรุ่งนี้เช้า การีมเล่าอดีตของเขาให้เธอฟัง ... เขาเป็นไทยพุทธชื่อศักดิ์สิทธิ์ เป็นนักเรียนเตรียมอุดม มีเพื่อนสนิทชื่อสุไลมาน ซึ่งหน้าตาคล้ายกับเขามาก ต่อมาเขาเป็นนักศึกษาคณะนิติศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เรียนได้ 2 ปี ทางบ้านเกิดปัญหาพ่อมีเมียน้อย แม่ตรอมใจตาย เขาจึงเลิกเรียนและได้พบกับสุไลมานที่ยะลา สุไลมานชวนให้เขามาทำงานด้วย แต่เมื่อเข้าไปทำงานด้วยแล้วจึงรู้ว่าสุไลมานเป็นโจร เพราะต้องการแก้แค้นให้พ่อที่ถูกฆ่าตาย ตอนแรกเขาก็เห็นด้วยกับการกระทำของเพื่อน แต่ต่อมาเพื่อนของเขาเปลี่ยนไปโหดร้ายขึ้น เขาจึงพยายามหนีแต่ก็ถูกตามจับได้ ภายหลังสุไลมานสลักชื่อสุไลมานไว้ที่ข้อมือของเขา เพื่อหลอกลวงให้เขาถูกฆ่าตาย ตำรวจจะได้เข้าใจว่าเป็นศพของสุไลมาน ขณะที่เล่าเรื่องสุไลมานกับพวกตามมาพบ และจับตัวการีมกับหนูตุ่นไป ส่วนนะพีหลบอยู่ใต้แคร่จึงลอดไปได้ สุไลมานจะฆ่าการีมกับหนูตุ่นที่ชายน้ำ การีมให้เธอดำน้ำหนีไป พอดีกับที่ตำรวจล้อมจับและช่วยศุภราไว้ได้ หลังจากเหตุการณ์สงบ เข้มต่อว่าหนูตุ่นเรื่องทำเกินหน้าที่ให้ความช่วยเหลือสมุนโจร จึงทำให้เหตุการณ์ต่างๆเลวร้ายลง กว่าจะฆ่าหัวหน้าโจรสุไลมานลงได้ เข้มต้องเสียตำรวจไปถึง 3 คน ครอบครัวลูกเมียของตำรวจเหล่านั้นต้องได้รับความเดือดร้อนเพราะขาดหัวหน้าครอบครัว หนูตุ่นเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและเจ็บใจที่เข้มต่อว่าเธออย่างรุนแรง แต่เธอมิได้รู้ว่าหลังจากเข้มส่งเธอถึงหมู่บ้านแล้ว ก็ยังเฝ้าดูอยู่อย่างห่วงใย ขณะที่นางหะวอจัดการอาบน้ำทำความสะอาดให้เธอ หลังจากเหตุการณ์ผ่านไป 3 วัน ศุภราเตรียมเก็บของเพราะคิดว่าตำรวจจะต้องรายงานให้หัวหน้าศูนย์ฯทราบถึงการกระทำของเธอ และคงจะต้องถูกคำสั่งย้ายอย่างแน่นอน แต่เมื่อเหตุการณ์ผ่านไปหลายวัน ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ ศุภราจึงทำงานของเธอต่อไป โดยมีมัยมูเนาะ ครูคนใหม่เป็นผู้ช่วย วีรุทย์มาเยี่ยมเธอและเล่าถึงเหตุการณ์ที่หนังสือพิมพ์ลงเรื่องสมุนโจรกลับใจเข้ามอบตัวและเข้มได้รับการเลื่อนยศจากการปราบปรามโจร ศุภราจึงได้รู้ว่าศักดิ์สิทธิ์หรือการีมยังไม่ตาย โดยไม่มีใครกล่าวถึงแม้แต่วีรุทย์ก็ยังไม่รู้ ตัวเขาชอบพอมูเนาะ จึงไปมาหาสู่งปุลากงบ่อยขึ้น ศักดิ์สิทธิ์กลับมาขออยู่ที่ปุลากง โดยพักอาศัยอยู่ที่บ้านครูใหญ่เขาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากชาวบ้าน เพราะเคยช่วยเด็กหญิงที่ถูกโจรจับตัวไปเรียกค่าไถ่ ศักดิ์สิทธิ์ยังไม่อยากลับไปหาพ่อที่ภูเก็ตจึงขออาศัยอยู่ที่หมู่บ้านป่าลีซึ่งเป็นไทยพุทธ เข้มได้พบกับวีรุทย์และมูเนาะ จึงได้รู้เรื่องความเป็นไปที่ปุลากง เรื่องที่ศักดิ์สิทธิ์กลับมาจากพบพ่อที่ภูเก็ตแล้ว แม้พ่อจะยกมรดกให้ แต่เขากลับปฏิเสธและขอกลับมาอยู่ที่ปุลากง โดยทำหน้าที่ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน และสอนภาษาไทยให้กับชาวบ้าน ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าศักดิ์สิทธิ์ชวนศุภราไปภูเก็ต และอยากให้อยู่สอนหนังสือที่ภูเก็ต เข้มถึงกับรีบเข้าปุลากงทันที โดยที่เข้มเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตนเองว่าเพราะเหตุใดจะต้องสบายใจเมื่อรู้ว่า วีรุทย์มิได้เป็นคนรักของศุภรา อย่างที่ใครๆเข้าใจกันมาโดยตลอด เมื่อมาถึงปุลากง เข้มเตือนศุภราเรื่องให้ระวังศักดิ์สิทธิ์ และบอกให้เธอรู้ว่าศักดิ์สิทธิ์นั้นรักเธอ ซึ่งเธอเองแม้จะปฏิเสธคำบอกเล่าของเข้ม แต่ก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขาบอกเป็นความจริง คืนนั้นเข้มขอค้างที่บ้านครูใหญ่ด้วยเพราะเย็นมากแล้ว เข้มเป็นไข้ศุภราจึงนำยาและผ้าห่มมาให้ เขานึกถึงความรู้สึกที่มีต่อศุภรา แต่ด้วยความผูกพันที่มีต่อแม่ทำให้ความทุกข์ทางใจของแม่มีอิทธิพลเป็นแผลเกาะกินใจเขาตลอดเวลา ทั้งนี้เป็นผลการกระทำอันคาดไม่ถึงของผู้ใหญ่
รุ่งเช้าวีรุทย์กลับมาเล่าถึงความสัมพันธ์ของตนกับมูเนาะ ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่คือเรื่องศาสนา และตัวเขาเองกำลังจะย้ายไปเป็นพัฒนากรในท้องถิ่นที่มี ผกค. ( ผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ ) จึงขอฝากให้ศุภราดูแลมูเนาะให้ ศักดิ์สิทธิ์กลับมาจากอำเภอส่งข่าวเรื่องทุนของนะพี และมอบบัตรเชิญร่วมงานชาวชมรมธรรมศาสตร์ปัตตานีให้ศุภรา เธอชวนศักดิ์สิทธิ์ไปร่วมงานด้วย แต่เขากลับปฏิเสธ เมื่อวีรุทย์อ่านกำหนดการความรู้สึกของศักดิ์สิทธิ์จึงเหมือนหนามแหลมทิ่งแทงหัวใจ ถ้าเขามีสติสักนิดในวันนั้น คงไม่ต้องชอกช้ำเช่นนี้
ศักดิ์สิทธิ์ทวงถามเรื่องอยากให้ศุภราไปเที่ยวบ้านที่ภูเก็ต เพราะพ่อของเขาอยากพบเธอมาก เขาเล่าให้ท่านฟังถึงเรื่องความช่วยเหลือต่างๆที่เธอมีต่อเขาและให้กำลังใจเขาเสมอมา เธอจึงรับปากหากว่าวีรุทย์และมูเนาะจะไปด้วย ศักดิ์สิทธิ์ระบายความในใจที่มีต่อเธอออกมา เธอรู้ทั้งรู้ว่า ถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะมาแต่งงานกับอดีตสมุนโจรสุไลมาน เด็กๆจัดงานเลี้ยงส่งนะพีที่จะได้เข้าไปเรียนในจังหวัด ขณะช่วยเด็กๆแล่เนื้อเพื่อย่าง ศุภราถูกตัวต่อกัด แต่เธอก็ยังคงสอนหนังสือตามปกติ จนเกิดอาการปวดกำเริบมากขึ้นจนเป็นไข้ ศักดิ์สิทธิ์ทำหน้าที่พยาบาลอย่างห่วงใย จนรุ่งเช้าครูใหญ่จึงไปตามหมอพร้อมกับแขกติดตามมาด้วยคือเข้ม ซึ่งเมื่อเห็นศักดิ์สิทธิ์พยาบาลศุภราความไม่พอใจก็เพิ่มมากขึ้น และเขาก็ได้เห็นว่าชาวบ้านนั้นรักและห่วงใยศุภรามากแค่ไหน
ในวันงานหนูตุ่นได้พบกับเข้ม เขาถามถึงเรื่องไปภูเก็ตและบอกว่าไม่เหมาะสมไม่อยากให้เธอไป แต่เธอกลับมองว่าเข้มมองศักดิ์สิทธิ์ในแง่ร้ายเกินไป พร้อมว่าเข้มเรื่องการทำงานหนักจนไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง เป็นคนที่เคยมีเรื่องทรมานทางด้านความรู้สึกทำเพื่อชดเชยอะไรบางอย่าง คำพูดของเธอทำให้เข้มโกรธเพราะไปสะกิดแผลในใจของเขา
ศักดิ์สิทธิ์พาทุกคนมาแนะนำให้พ่อรู้จัก ศุภรา วีรุทย์ และมูเนาะได้รับการต้อนรับอย่างดี ศุภราพยายามพูดให้เขาอยู่ที่ภูเก็ต เพื่อครอบครัวเพราะเขาได้รับการต้อนรับอยางดีจากทุกคน และจะต้องเป็นผู้นำครอบครัวต่อไป น้องต่างมารดาของเขานั้นพิการ ศักดิ์สิทธิ์จำยอมเพราะถึงอย่างไร่ ศุภราก็คงไม่ยอมใจอ่อนที่จะแต่งงานและอยู่กับเขาที่ภูเก็ตอย่างแน่นอน
ศกรได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติงานลับร่วมกับตำรวจมาเลเซีย โดยทางราชการออกเป็นคำสั่งด่วนและกระจายข่าวว่า ศกรจะย้ายเข้ากรุงเทพฯ ลูกน้องและชาวยะหริ่งต่างเสียดายกันมาก ก่อนรับคำสั่งเข้มรีบไปปุลากง เพื่อลาหนูตุ่น แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อหนูตุ่นยังไม่กลับจากภูเก็ต เขาเสียใจที่เข้าใจความรู้สึกของตนเองช้าไป เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้บอกกับศุภราอีกก็ได้ เมื่อเธอกลับมาถึงปุลากงตอนเย็น จึงได้ทราบข่าวนี้จากครูใหญ่ว่าเข้มฝากมาลา ส่วนวีรุทย์ก็ได้รับคำสั่งให้ไปปฏิบัติงานเป็นอาสาสมัครชุดคุ้มครองหมู่บ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งสมัครไว้นานแล้วก่อนที่จะได้พบกับ
มูเนาะ จึงทำให้วีรุทย์จำเป็นต้องจากไปทั้งที่มีห่วง จึงเขียนจดหมายฝากมูเนาะและลูกในท้องไว้กับศุภรา พร้อมสัญญาว่าจะกลับมาแต่งงานให้เรียบร้อย วีรุทย์จากไปเดือนกว่าๆ ระยะแรกก็มีจดหมายมาเสมอ แต่ระยะหลังๆ ข่าววีรุทย์หายไป มูเนาะทุกข์ใจมาก ครูใหญ่นำหนังสือพิมพ์เพื่อจะมาไว้ที่ห้องสมุดในศูนย์พัฒนาตำบลมาให้ศุภรา ทำให้ได้รู้ข่าววีรุทย์ตายจากการต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายที่ลอบโจมตี มูเนาะเสียสติจากข่าวนั้น แต่ชาวบ้านทุกคนเข้าใจว่าถูกผีเข้า จึงนำตาเฒ่ามารักษาตามความเชื่อของเขา แม้ศุภราจะพยายามอธิบาย ขอให้ส่งมูเนาะรักษาในโรงพยาบาลก็ไม่เป็นผล ในที่สุดมูเนาะก็เห็นภาพหลอนว่าวีรุทย์มาเรียกให้ตามไป จึงเดินลุยน้ำจนจมน้ำถึงแก่ความตายในที่สุด เป็นการจบปัญหาทั้งมวล
คอดีเยาะได้เข้ามาเรียนที่จังหวัด ส่วนศุภราอยู่ต่อจนครบ 2 ปีก็ถูกเรียกตัวเข้ากรุงเทพฯ ชาวปุลากงต่างรักและอาลัยเธอเป็นอย่างมาก
หนูตุ่นเข้ามารับตำแหน่งใหม่ในกองวิชาการ มีจิตรีเพื่อนสนิทเป็นผู้จัดการเรื่องบ้านจนเรียบร้อย คุณปุ้มแวะมาเยี่ยมเธอและถามถึงเข้ม เนื่องจากเห็นว่าอยู่ภาคใต้เหมือนกัน หนูตุ่นจึงได้รู้ว่าเข้มยังไม่ได้กลับกรุงเทพฯตามที่ทราบมา เพราะทางบ้านก็ไม่ได้รับข่าวคราวใดๆมาปีกว่าแล้ว รู้เพียงว่ายังมีชีวิตอยู่ เพราะมีเงินเดือนส่งมาให้ทุกเดือน หนูตุ่นได้รับคำชวนจากเพื่อนให้ไปเยี่ยมอาสาสมัครที่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบ จึงได้รู้ว่าเข้ม ( พันตำรวจตรีศกร ) บาดเจ็บสาหัส มาจากหน่วยปฏิบัติการร่วมพิเศษที่ชายแดนภาคใต้ และผู้เจ็บไม่ประสงค์จะแจ้งให้ทางบ้านทราบ หนูตุ่นมาเยี่ยมเข้มหลายครั้งแต่เขาหลับ จึงฝากบอกวิมลพยาบาลพิเศษไว้ อีกสองอาทิตย์เข้มอาการดีขึ้นจนสามารถกลับบ้านได้ วิมลตามกลับไปพยาบาลดูแลถึงบ้าน เมื่อหนูตุ่นกลับจากราชการต่างจังหวัด เข้มก็มาหาถามเรื่องไปภูเก็ตกับศักดิ์สิทธิ์ และบอกเธอว่าเขาไปราชการลับ แต่ไม่พบจึงไม่ได้พบกันเลยเป็นปี เข้มชวนหนูตุ่นไปทานข้าวที่บ้าน ได้พบวิมลซึ่งอาสาทำอาหารกับมารดาของเข้มอย่างสนิทสนม หนูตุ่นจึงตั้งใจจะไม่ไปทานข้าวที่บ้านของเขาอีก
ศุภราเล่าเรื่องความในใจที่มีต่อเข้มให้จิตรีฟัง และพยายามกลับ้านค่ำโดยแวะกินข้าวกับจิตรี แต่เธอก็ทราบความเป็นไปของเข้มเพราะพบกับคุณปุ้มทุกเช้า คุณปุ้มว่าเข้มจะแต่งงานกับวิมล เพราะเห็นปรึกษากับคุณพ่อเรื่องแบ่งโฉนดที่ดิน โดยคุณพ่อจะปลูกบ้านให้ แต่เข้มปฏิเสธเพราะยังไม่ได้ปรึกษากับคู่รัก คุณพ่อจะซื้อแหวนหมั้นให้ก็ไม่เอา จะซื้อเองเป็นแหวนเพชรวงเล็กๆ ต่อมาก็เล่าว่าวิมลจะไปเรียนต่อที่อเมริกา คงจะจะตามไปแต่งงานกันที่นั่น ศุภราเห็นว่าถึงเวลาที่เธอจะต้องทำใจให้สงบ เพื่อนๆแนะนำให้เธอรับทุนไปต่างประเทศ แต่เธอก็ไม่ชอบ จึงขอออกต่างจังหวัดแทน
เข้มได้รับคำสั่งให้ไปราชการลับต่างประเทศ 1 เดือน ทั้งพี่และพ่อต่างสงสัยเรื่องงานแต่งงานของเข้ม นางแพงศรีจึงถาม เข้มบอกว่าหลังจากกลับจากราชการแล้วเขาจะออกต่างจัดหวัดอีก อยากให้แม่ไปด้วย แต่แม่ก็ยังยืนยันว่าทำไม่ได้ และขอให้เข้มนึกถึงบุญคุณของพ่อทำให้เข้มนึกถึงความหลังที่เป็นความทรมานฝังลึกในใจของเขาเสมอมา เมื่อแม่ถามย้ำเรื่องการแต่งงาน เข้มจึงบอกความรู้สึกที่มีต่อหนูตุ่น แม่จึงบอกให้เขาจัดการเรื่องหัวใจของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะสายเกินไป เข้มรู้จากคุณปุ้มว่าหนูตุ่นไปอบรมพัฒนาการที่ปัตตานี 3 เดือน จึงลางานและเดินทางไปหาเธอเพื่อบอกความในใจก่อนที่จะเดินทางไปต่าประเทศ ขณะอยู่บนรถไฟ เข้มยังนึกถึงคำพูดของบิดาก่อนจากมาว่าท่านต้องการให้เข้มย้ายเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯ เพื่อจะได้สะดวกสบายซึ่งใครก็อยากได้แต่เขาปฏิเสธเสมอมา ทำให้พ่อไม่เข้าใจและว่าเข้มทำตัวเป็นนักกินอุดมคติ ทั้งที่ได้ตามอุดมคติของตนเองมานานพอสมควรแล้ว และหากเข้มไม่เชื่อฟังจะไปอยู่ต่างจังหวัดไกลๆก็จะไม่ยอมให้เอาแม่ไปด้วย
เมื่อถึงปัตตานีเข้มพบเพื่อน ซึ่งอาสาให้ขอยืมรถใช้ เข้มรู้จากศูนย์พัฒนาว่า วันหยุดศุภราจะไปอยู่ที่ปุลากง เขาจึงรีบตามไปพบเธอที่นั่น สร้างความประหลาดใจให้กับเธอยิ่งนัก เข้มบอกว่ามาลา และมีธุระจะคุยด้วย ขอให้ศุภราเข้าเมืองไปด้วยกัน ระหว่างทางรถเกิดเสีย และเป็นเวลามืดแล้ว ศุภราเห็นกลุ่มคนเดินมาทั้งสองจึงทิ้งรถและหลบเข้าป่าข้างทาง คนกลุ่มนั้นยิงรถหลายนัดก่อนจะออกค้นหาคน แต่ไม่พบจึงเดินจากไป เข้มและศุภราจึงหลบอยู่ที่นั่น เขาบอกความในใจของตนต่อศุภราและขอเธอแต่งงานด้วย โดยที่ทั้งสองตั้งใจจะทำงานเพื่ออุดมคติ อย่างน้อยชีวิตหนึ่งที่เกิดมาเป็นคน ก็ได้ทำประโยชน์เพื่อเพื่อนร่วมชาติร่วมโลกที่ใฝ่หาสันติและเสรีภาพ แม้ชื่อของเขาจะไม่เป็นที่รู้จักของใครก็ตาม ...

เกือบปีใหม่

2009-12-31T22:03:00.000-08:00

31 ธันวาคม 2552

วันนี้ได้ไปดูหนังมาด้วยล่ะ เรื่อง 32 ธันวา สนุกมาเลย ตอนเย็นก็ไปกินข้าวกับพ่อแม่พี่ ตอนเย็นก็เล่น แอม กับเพื่อนจนถึง 12.00 น. เลย

เรียนหนังสือ

2009-12-25T19:20:00.000-08:00

22 ธันวาคม 2552

วันนี้เรียนแค่ 4 คาบ สบายมากเลย แล้วครูไม่อยู่ 2 คาบ เลยว่างตลอดเกือบทั่งวันเลย

เรียนหนังสือ

2009-12-25T19:17:00.000-08:00

21 ธันวาคม 2552

วันนี้ก็เรียนหนังสือตามปกติ ตอนเย็กก็ไปเดินเปิดท้าย แล้วพอ 5 โมงเย็นก็ต้องไปเรียนพอเศษต่อ

ไปเที่ยว

2009-12-22T05:34:00.001-08:00

20 ธันวาคม 2552

วันนี้นัดกับเพื่อนไปเที่ยวทะเลกัน ไปชะอำไปเล่นน้ำ สนุกมาก ว่าจะขึ้นห่วงยางยากมาก วันนี้ที่ไปคลื่นแรงมาก นั่งบนห่วงยางแล้วปวดหัวเลย หลังจากเล่นน้ำเสร็จ อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ก็ไปปันจักรยานต่อ ไปถ่ายรูปมาเพียบเลย

สอบวันที่ 3

2009-12-22T05:30:00.001-08:00

18 ธันวาคม 2552

วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วของการสอบ วันนี้มีสอบวิชาพระพุทธศาสนา คณิตศาสตร์เพิ่มเติม ชีววิทยา ข้อสอบคณิตก็พอทำได้แต่วิชาอื่นก็ทำไม่ได้เลย ยาก

สอบวันที่ 2

2009-12-22T05:28:00.000-08:00

16 ธันวาคม 2552

วันนี้ก็สอบเป็นวันที่ 2 แล้ว มีสอบ ภาษาไทย ฟิสิฟส์ ภาษาอังกฤษ สอบฟิสิกส์ให้เวลาน้อยมาก ทำข้อสอบไม่ทัน เพื่อนก็บอกว่าทำไม่ทันเกือบทุกคน

วันสอบที่ 1

2009-12-22T05:24:00.000-08:00

14 ธันวาคม 2552

วันนี้เป็นวันสอบวันแรก มีสอบคณิตพื้นฐาน สังคม เคมี ข้อสอบยากมาก ทำไม่ได้เลย ครูสอนไม่รู้เรื่องด้วยอ่ะ งง ไปหมดเลย

Diaryonline

2009-12-03T02:44:00.000-08:00

3 ธันวาคม 2552

วันนี้ที่โรงเรียนข้าพเจ้ามีการแข่งขันทางด้านวิชาการ ครูที่โรงเรียนจึงไม่ค่อยว่างสักเท่าไร วันนี้ข้าพเจ้าก็เลยไม่ได้เรียนเกือบทั้งวัน เรียนแค่ 2 คาบแรก แล้วก็ว่างตลอดเลย แต่วิชาคณิตศาสตร์ครูก็ได้สั่งการบ้านไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว พอตอนเย็นใกล้จะเลิกเรียนแล้วข้าพเจ้าก็เล่นแบตกับเพื่อนกับรุ่นพี่ ที่หน้าอาคาร 5 ลูกแบตขึ้นไปติดที่ต้นไม้หลายรอบมาก

Diaryonline

2009-12-03T02:41:00.000-08:00

1 ธันวาคม 2552

วันนี้โชคดีมากได้จับบัดดี้ใหม่ เพราะจะให้ครูประจำชั้นเล่นด้วย แล้วคราวนี้ข้าพเจ้าไม่ได้จับได้คนเดิมแล้ว ดีใจมาก แต่คงพูดไรมากไม่ได้ เดียวบัดดี้ของข้าพเจ้าจะรู้ตัวสะก่อน

Diaryonline

2009-12-03T02:32:00.000-08:00

30 พฤสจิกายน 2552

วันนี้เป็นวันที่เรียนชีวะ 2 คาบ เคมีอีก 2 คาบ น่าเบื่อมาก วันนี้เพื่อนที่ห้องตกลงกันว่าจะเล่นบัดดี้กัน ก็เลยช่วยกันทำฉลากจับ แล้วข้าพเจ้าก็จับได้เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันด้วย เพื่อนคนนี้ลางสังหรดีมาก เพื่อนเขาพูดว่า ข้าพเจ้าต้องจับได้เขาแน่ แล้วพอข้าพเจ้าเปิดดูแล้วก็ใช่จริงๆด้วย ข้าพเจ้าจับได้เพื่อนคนนี้จริงๆ พอจับเสร็จข้าพเจ้าก็ต้องไปทำงานที่ห้องต่ออีก กว่าข้าพเจ้าจะได้ไปเรียนพิเศษก็ 5.40 น. แล้ว เลยเวลามาตั้ง 40 นาที แต่โชคดีที่ครูยังไม่ได้สอน ไม่งั้นข้าพเจ้าเรียนไม่รุ้เรื่องแน่เลย

Diaryonline

2009-11-01T06:07:00.000-08:00

26 ตุลาคม 2552

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก เทอมนี้ตารางสอนเปลี่่ยนใหม่หมดเลย ต้องเรียนชีวะติดกันสองวันเลย แถมเทอมนี้ยังต้องเรียนนาฏศิลป์อีก น่าเบื่อมาก

Diaryonline

2009-09-13T06:57:00.000-07:00

12 สิงหาคม 2552
วันนี้เป็นวันเสาร์กะว่าจะไม่ต้องตื่นเช้า แต่ก็ต้องตื่นเช้าจนได้เพราะต้องไปเรียนพิเศษ 08.00น.ก็เลยต้องตื่นก่อน วันนี้ที่เรียนพิเศษเงียบมาก เพื่อนไม่ได้ไปเรียนตั้งหลายคน ต้องมาที่โรงเรียนไม่รู้ว่ามาทำอะไร ไปเรียนพิเศษก็มีเพื่อนที่เรียนอยู่1เอง ไม่มีใครคุยด้วยเลย เพราะปกติถ้าเพื่อนคนอื่นอยู่ด้วยจะ พูดมาก แล้วห้องมันจะไม่เงียบ ก็เลยรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ แต่ก็พอเรียนเสร็จก็ไปที่โรงเรียนราษฎร์วิทยามารอเพื่อนนีดเพื่อนไว้ก็ไปขี่จักรยานเล่นในตลาด แต่ก็ต้องรีบหน่อยเพราะเพื่อนต้องไปเรียนต่อ หลังจากที่เพื่อนไปเรียนต่อแล้ว ก็กลับบ้านมานั่งทำงานฟิสิกส์้ยอะมาก ทำจนเย็นแล้วก็ทำงานคอมต่อ ชีวะ คณิต จากนั้นก็กินข้าว อาบน้ำ นอน

ตุ๊ดตู่ผู้น่ารัก

2009-09-05T04:47:00.000-07:00

ในตัวเมืองชุมพร ไม่มีใครไม่รู้จักตุ๊ดตู่ ตุ๊ดตู่เป็นคนขยัน นิสัยดี ถึงแม้ตัวเองจะไม่ค่อยเต็ม แต่ก็มีปัญญาหาเลี้ยงชีพด้วยตัวเอง ไม่เหมือนกับคนที่ปกติดี สมประกอบทุกอย่าง ใช้วิธีหากินโดยทุจริต ตุ๊ดตู่เป็นคนที่กตัญญู ที่ตุ๊ดตู่ออกจากบ้านมาเพราะไม่อยากเป็นภาระกับครอบครัว แต่ไม่เหมือนคนบางคนไม่ยอมทำงานแล้วก็ยังเป็นภาระกับครอบครัว พอตุ๊ดตู่ออกมาจากบ้าน ตุ๊ดตู่ก็มาอาศัยอยู่ในโรงแรมชัยประเสริฐ ซึ่งเป็นที่พักพิง ตุ๊ดตู่ตื่นตั้งแต่ตี 5 ทุกวัน เพื่อไปเก็บขวดมาขายเลี้ยงชีพ และระหว่างทางก็มีแม่ต้าใจดีนำของที่ตัวเองขายมาให้ตุ๊ดตู่เป็นอาหารเช้า บางคนให้ตุ๊ดตู่มาตลอด 5 ปี แล้วตุ๊ดตู่ก็ไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้กับใคร แล้วยังทำประโยชน์ให้แก่สังคม โดยการกวาดถนนทุกวัน ตุ๊ดตู่วันหนึ่งอาบน้ำทั้งหมด 6-7 ครั้ง แล้วทุกๆเย็นตุ๊ดตู่จะไปออกกำลังกายกับพี่เลิศ ด้วยความที่ตุ๊ดตู่เป็น จึงทำให้คนและชาวบ้านในจังหวัดชุมพร หรือคนที่ดูคนค้นคน ถึงแม้จะไม่ได้เจอหน้าดูผ่านทางรายการก็รู้สึกชอบตุ๊ดตู่

อยู่กับก๋ง

2009-09-03T08:55:00.000-07:00

ก๋ง ชายชราชาวจีนที่อพยพเข้ามาประเทศไทย ตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลก ก๋งเป็นช่างฝีมือ ประกอบอาชีพหลักคืองานซ่อมเซรามิค อันเป็นวิชาที่ติดตัวมาจากเมืองจีน ความคิดอ่านที่กว้างไกลและความเมตตาของก๋ง ทำให้ก๋งได้รับการนับหน้าถือตาจากผู้คนมากมายในชุมชนห้องแถวที่อาศัยอยู่ ซึ่งผลบุญนี้ได้ตกมาถึง หยก เด็กกำพร้าที่ก๋งได้อุปการะไว้ หยกเติบโตอย่างอบอุ่นภายใต้การเลี้ยงดูของก๋ง แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง หยกมักสงสัยว่าทำไมตนจึงไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่น จนวันหนึ่งหยกได้พบเห็นเด็กกำพร้าที่ถูกเอามาวางทิ้งไว้ หยกจึงได้เข้าใจว่าโลกนี้ยังมีเด็กโชคร้ายอีกหลายคนนัก และเพื่อนเขาบางคนเช่น ป้อม ลูกชายของ คุณนายทองห่อ กับคุณปลัด ที่แม้จะมีพ่อแม่พร้อมหน้า หากหยกได้รู้ความจริงว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น มีแต่การปั้นหน้าใส่กัน หยกจึงเข้าใจว่า แท้จริงแล้วการที่เขามีก๋งคอยให้ความรักกับเขาอย่างแท้จริงต่างหากที่ทำให้เขาเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แล้ว ชุมชนห้องแถวที่ก๋งและหยกอาศัยอยู่เป็นแหล่งรวมคนจีนมากหน้า เพื่อนบ้านที่สนิทกันอยู่ก็คือ เง็กจู ซึ่งเป็นที่ยึดติดกับธรรมเนียมจีนอย่างเหนียวแน่น และไม่ค่อยยอมรับความเปลี่ยนแปลง เง็กจูมีลูกชายคือ เพ้ง และลูกสาวคือ เกียว หลายครั้งที่เง็กจูมีปัญหากับลูก ก๋งจะเป็นคนคอยแก้ปัญหาให้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เกียวแหกประเพณีเดิมของผู้หญิงจีน หนีไปเรียนภาคค่ำ หรือตอนที่เพ้งรับ นวล ภรรยาคนไทยเข้าบ้าน จนเง็กจูขู่จะฆ่าตัวตาย ก๋งเป็นคนชี้ทางสว่างให้เง็กจูเห็นและยอมปรับทัศนคติเพื่ออยู่ร่วมกับลูกหลานในโลกปัจจุบันให้ได้ หรือแม้แต่คนไทยบางคนที่มาเช่าบ้านอยู่ในชุมชนจีนนี้ ก๋งก็เป็นคนจีนคนเดียวที่ยื่นมือให้ความช่วยเหลือ ขณะที่คนจีนคนอื่นๆ ตั้งแง่รังเกียจ ไม่ว่าจะเป็น สมพร หญิงสาวผู้โชคร้ายที่หนีออกมาจากซ่องโสเภณี แฉล้ม และไพศาล คู่ผัวเมียที่ทะเยอทะยานในวัตถุจนตกเป็นทาสการพนัน และหาญ กับจำเรียง หนุ่มสาวที่วิวาห์เหาะมาจากกรุงเทพฯ ชุมชนห้องแถว พ.ศ.2548 หยก กลับไปเยี่ยมชุมชนห้องแถวอีกครั้ง เขาเพ่งมองภาพถ่ายขาวดำของงานวันแซยิด ในห้องแถวหลังเก่าของตัวเอง เรื่องราวเก่าๆ ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำของเขา แม้ว่าวันนี้ชุมชนห้องแถวจะเปลี่ยนแปลงและเจริญขึ้นมากกว่าวันก่อนแล้วก็ตาม หน้าห้องแถวห้องหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งนอนอ่านหนังสือให้อากงของตัวเองฟัง หยกนึกถึงภาพตัวเองกับก๋งในวัยเด็ก และยิ้มออกมาเมื่อเห็นชื่อหนังสือ “อยู่กับก๋ง” บนหน้าปก หยกเหม่อมองท้องฟ้าราวกับจะมองหาก๋ง อยากให้ก๋งได้เห็นว่าวันนี้ เขาได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับก๋งแล้ว

Diaryonline

2009-09-03T08:42:00.000-07:00

31 สิงหาคม 2552
วันนี้ไปกรุงเทพกับคุณแม่ คุณแม่จะไปหาหมอก็เลยขอไปด้วย นั่งหลับตลอดทางเลย พอถึงกรุงเทพฝนตกหนักมาก ก็เลยบอกแม่ว่าวันนี้ฝนตกหนัก ไปเรียนพอเศษไม่สะดวก วันนี้ก็เลยไม่ได้ไปเรียนพิเศษ พอ สักประมาณ11.00 น. แม่ก็พาไปเที่ยวแต่ก็ไม่นานมากนักต้องมารับพี่อีก ก็เลยต้องรีบกลับบ้าน

Diaryonline

2009-09-03T06:53:00.000-07:00

29 สิงหาคม 2552
วันก็เหมือนเมื่อวาน นั่งอยู่ที่เดิมตลอดเลย แต่บางครั้งก็ไปเล่นแบตบ้าง ถ่ายรูปเล่นบ้าง แต่เล่นตอนใกล้จะกินข้าวแล้ว พอเล่นเสร็จก็ไปกินข้าวต่อเลย พอกินเสร็จก็มานั่งที่เดิม แล้วก็นอน พอสักประมาณบ่าย3 ก็ไปร่วมพิธีปิด พอเสร็จแล้วก็กลับบ้าน

งานวันแม่

2009-09-03T06:48:00.000-07:00

mother is person have the obligation and I very , sometimes mother , The kindhearted , but , sometimes , fierceness , mother will please me almost everything , except , but , about [ story ] study , subject some that me doesn't like , mother , enforce give me is studying good , horn difficult time has what mother , buy always , but , if , I beg for too much mother , complain , The a little

Diaryonline

2009-09-01T03:02:00.000-07:00

28 สิงหาคม 2552

วันนี้เป็นที่สบายๆ ไม่ไปไหนเลยนั่งอยู่ที่โต๊ะตลอดเลย อากาศไม่ร้อนมากด้วย พอตอนบ่ายๆก็ไปดูกีฬา เลิกแล้วก็กลับบ้าน

Diaryonline

2009-08-28T07:28:00.000-07:00

27 สิงหาคม 2552

วันนี้ที่โรงเรียนมีเดินขบวนด้วย ต้องไปแต่งหน้สตั้งแต่เช้า ง่วงมากเลย คนที่ไปแต่งหน้าก็เยอะมากด้วย ก็เลยต้องไปแต่เช้า เวลาเดินก็ต้องถือของหนักมาก พอเดินมากถึงโรงเรียนแล้วต้องไปยืนรออีกประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วก็ต้องเดินผ่านหน้าประธานจากนั้นก็แยกย้ายไปเปลี่ยนชุดได้ สิ่งแรกที่ทำคือ ถอกรองเท้าก่อนเลย รองเท้ากัด เจ็บมาก แต่กว่าจะได้เปลี่ยนชุดก็นานมาก รอชุดอยู่ พี่ที่เป็นคนเก็บกระเป๋าเอาไว้ยังไม่เอากระเป๋ามากก็เลยไม่มีชุดเปลี่ยน พอเปลี่ยนชุดเสร็จก็ไปกินข้าว แล้วก็ไปหาที่นั่งหลับ เหนื่อยมาก ง่วงด้วย แต่พอสักประมารบ่ายสอง ครูก็บอกให้ไปดูกีฬา ก็เลยอดนอนเลย ก็ไปนั่งแถวๆที่แข่งกีฬากัน จนหมดเวลา เลิกเรียนก็กลับบ้านอาบน้ำ นอน

Diaryonline

2009-08-25T07:23:00.000-07:00

25 สิงหาคม 2552

วันนี้ก็ไม่มีอะไรทำอีกตามเคย ก็เลยไปหมกอยูที่แข่งวอลเล่ห์ แต่พอดูคู่ที่แข่งแล้วไม่สนุกก็เลยไปดูแข่งบาสแทน พอดูไปนานแฃ้วก็เบื่อก็เลยไปนั่งเล่นแถวๆโครงการอาหารกลางวันแทน พอประมาณเที่ยงๆก็ไปกินข้าวเสร็จแล้วก็ไปดูวอลเล่ห์ต่อ แต่ก็ไม่นานมาก จากนั้นก็ไปดูเพื่อนแข่งเต้นแอโรบิกตลอดเลยจนใกล้จะกลับบ้าน

Diaryonline

2009-08-25T07:14:00.000-07:00

24 สิงหาคม 2552

วันนี้ที่โรงเรียนมีกีฬาสีด้วย แต่ก็ไม่ได้ทำไรเลยนั้งเล่นอย่างเดียว แต่ก็ไปดูแข่งวอลเล่ห์บ้าง ส่วนมากจะไปดูวอลเล่ห์ ชอบ ดูแล้วสนุกดี ไปดูสีตัวเองแข่งแต่ก็แพ้มา ตกรอบเลย น่าเสียดายมาก แต่อีกฝ่ายเป็นนักวอลเล่ห์อยู่แล้ว แพ้ก็เลยไม่เคลียสมากนัก

Diaryonline

2009-08-25T07:06:00.000-07:00

18 สิงหาคม 2552

วันนี้มาถึงคาบแรกก็เรียนอังกฤษอีกแล้ว เบื่อมาก แต่โชคดีที่วันนี้ครูย้ายคาบอย่างที่บอกไปก็เลยไม่ต้องเรียนฟิสิกส์ แต่เรียนเคมีแทน วันนี้เคมีเรียนห้องแอร์ด้วยไม่เคยเรียนห้องแอร์มาก่อนเลย ความจริงต้องไปเรียนชั้นสามแต่ครูขาเจ็บก็เลยได้เรียนห้องข้างล่าง แต่ไม่มีห้องว่างเลยนอกจากห้องแอร์ ก็เลยได้เรียนห้องแอร์

Diaryonline

2009-08-24T06:18:00.000-07:00

17 สิงหาคม 2552

วันนี้ก็เรียนหนังสือตามปกติ แต่ครูสอนฟิสิกส์บอกว่าพรุ่งนี้ครูไม่ว่างก็เลยย้ายมาสอนวันนี้แทน แล้วย้ายเคมีไปเรียนพรุ่งนี้ พอเรียนเสร็จยังต้องไปเรียนคณิตต่ออีก น่าเบื่อมาก ทั้งวันมีแต่เรียนกับเรียนอย่างเดียวเลย

powerpoint วันแม่

2009-08-13T21:48:00.000-07:00

วันแม่ คุณทำอะไรให้แม่หรือยัง

http://sv5.uploadfile.biz/download.php?upload_id=NTU3Mg==

Diaryonline

2009-08-07T05:58:00.000-07:00

7 สิงหาคม 2552

ข่วงนี้ก็ใกล้วันแม่แล้ว ครูที่โรงเรียนก็เลยสั่งงานวันแม่ แต่ก็โชคดีที่ครูไม่ได้สั่งทุกคน สั้งแค่คนเดียว ก็เลยไม่ต้องทำไรมาก แต่ที่สั่งก็ทำยากเหมือนกัน

ความรู้ทั่วไป

2009-07-22T04:54:00.005-07:00

หล่มลึกแห่งความกลัว

ความกลัวเป็นตัวขัดขวางศักยภาพการทำงานของจิตอย่างรุนแรง ถ้าเราไม่กลัวเสียอย่าง จิตเราจะเป็นอิสระและมีพลัง สามารถทำอะไรได้มากมายมหาศาลคนที่ไม่กลัวจะมีโอกาศประสบความสำเร็จได้มากกว่าคนขี้กลัว

ความกลัวเป็นความรู้สึกที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกระดับลึก เป็นสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิต ยิ่งระบบประสาทพัฒนาไปมากเท่าใด ระดับของความกลัวก็ซับซ้อนยิ่งขึ้นเท่านั้น

ความกลัวของมนุษย์จะเริ่มต้นนับแต่วินาทีแรกที่ออกจากครรภ์มารดา และเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเริ่มรู้จักแยกแยะความแตกต่างระหว่างตัวตนกับคนอื่น มีอารมณ์ มีความอยาก เพราะเมื่อเกิดกิเลสตัณหา ก็เริ่มกล้วว่าจะไม่ได้ตามที่ต้องการ หรือกลัวจะเจอในสิ่งที่ไม่ต้องการ

ความกลัวเป็นบ่อเกิดของความวิตกกังวล และความวิตกกังวลเป็นสาเหตุของโรคร้ายสารพัดในร่างกาย เช่น โรคหัวใจ นอนไม่หลับ เกิดความผิดปกติของต่อมต่างๆในร่างกาย ฯลฯ ความกลัวเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้มนุษย์เสียชีวิตอย่างทนทุกข์ทรมานที่สุด

ที่มา จากหนังสือ เรื่อง เดอะ ท็อป ซีเคร็ต

Diaryonline

2009-07-22T04:54:00.003-07:00

22 กรกฏาคม 2552

วันนี้โรงเรียนก็หยุดเรียนพรุ่งนี้ก็สอบเหมือนเคย แต่วันนี้ต้องไปเรียนพิเศษด้วยตอน9.00 น. เรียนเสร็จก็ต้องมานั่งอ่านหนังสืออีก ทั้งวันมีแต่อ่านหนังสือ แต่ก็แอบหลับเป็นบางครั้งอ่ะนะ

Diaryonline

2009-07-22T04:54:00.001-07:00

21 กรกฏาคม 2552

วันนี้ต้องไปสอบที่โรงเรียนวิชาแรกที่สอบก็พระพุทธไม่รู้เรื่องเลยงงมาก แต่พอสอบวิชาคณิตศาสตร์(เพิ่มเติม)ก็พอทำได้บ้าง พอตอนสอบชีวะรู้สึกจะงงนิดหนึ่งไม่รู้จะทำได้หรือป่าวสอบเสร็จก็ไปเรียนเคมีต่อครูเขานัดเพิ่มอ่ะ พอกลับบ้านก็มานั่งเล่นเกมสบายใจ

Diaryonline

2009-07-22T04:53:00.001-07:00

20 กรกฏาคม 2552

วันนี้โรงเรียนหยุดอ่านหนังสือ พรุ่งนี้สอบ วันนี้ทั้งวันก็อยู่กับการอ่านหนังสือสอบ แล้วพอ 5.00 น. ก็ยังต้องไปเรียนพิเศษต่ออีกน่าเบื่อมากเลย แต่ก็ต้องไปเรียนอ่ะนะ ทำไงได้อ่ะ เรียนเสร็จก็กลับบ้านกินข้าวอาบน้ำอ่านหนังสืออีกนิดหน่อยแล้วก็นอน

ความรู้ทั่วไป

2009-07-17T19:03:00.000-07:00

การเกิดของน้ำ

เมื่อผิวโลกยังร้อนอยู่ ก็ถูกห่อหุ้มด้วยกลุ่มเมฆของก๊าซต่างๆซึ่งอาจกินเวลานานนับเป็นล้านปีที่ผิวโลกมีเมฆก๊าซเหล่านี้ปกคลุมดำทมึนอยู่โดยรอบ ต่อมาเมฆก๊าซก็ค่อยๆเย็นลงตามลำดับ การรวมตัวของก๊าซบางอย่างที่พอเหมาะกับสัดส่วน จะทำให้เกิดละอองไอน้ำขึ้นในอากาศ เมื่อเย็นลงก็เริ่มจับเป็นหยดน้ำและตกลงมาเป็นฝน เมื่อฝนตกลงมากระทบกับผิวโลกที่ยังร้อนนะอุอยู่ ก็กลายเป็นไอน้ำลอยขึ้นไปรวมตัวกับเมฆดำทมึนเหล่านั้นอีก เมื่อผิวโลกเย็นลงมาอีกฝนที่ตกลงก็ค่อยๆมีปริมาณเหลืออยู่บนโลกบ้าง ระเหยกลับขึ้นไปในอากาศอีกครั้งบ้าง ครั้นฝนตกลงมาเรื่อยๆปริมาณของน้ำฝนที่ตกลงในที่สูงของแผ่นดินซึ่งต่อมาเราเรียนว่าภูเขานั้น จะไหลลงสู่ที่ต่ำเบื้องล้างและขังอยู่ตามแอ่งของผิวโลกคล้ายกลับสระมหึมา
เมื่อฝนค่อยเบาบางลง เมฆหมอกที่หนาทึกก็ค่อยๆจางลงไป น้ำฝนที่ตกลงมาสะสมมากเข้าก็ทำให้เกิดมหาสมุทร เมื่อต้องแสงแดดก็ทอแสงเป็นประกายระยิบระยับสวยงามยิ่ง
เวลาได้ผ่านไปนานหลายปี กว่าผิวโลก มหาสมุทร และทะเลต่างๆ จะปรากฏออมมาให้เห็นเช่นทุกวันนี้ นันแต่ยุคฝนตกใหญ่ และมีน้ำท่วมผิวโลก ทำให้พื้นผิวของโลกมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่างอีกนับครั้งไม่ถ้วน บางส่วนที่เคยเป็นพื้นดินกลับยุบตัวลึกลงเป็นทะเลหรือมหาสมุทรไป และส่วนที่เคยจมน้ำอยู่บางส่วน ก็ถูกดันให้ปูดนูนสูงขึ้นมาพ้นผิวน้ำ ริมแผ่นดินที่จดขอบน้ำอันเป็นฝั่งมหาสมุทรก็เปลี่ยนแปลงอยู่ทุกขณะ ทำให้มีลักษณะเว้าๆแหว่งๆ ดังที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้
ที่มา หนังสือโลกของเรา

Diaryonline

2009-07-15T05:47:00.002-07:00

13 กรกฎาคม 2552

วันนี้มาถึงโรงเรียนก็ต้องมานั่งอ่านหนังสือต่อ ต้องสอบตั้งคาบแรกเลย ก็เลยต้องมานั่งอ่านหนุงสือตอนเช้า พอพีกกลางวันเสร็จแล้วก็ต้องมาสอบเคมีต่ออีก พอเรียนเสร็จแล้วยังต้องไปเรียนพิเศษอีกด้วย

Diaryonline

2009-07-15T05:47:00.001-07:00

12 กรกฎาคม 2552

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ก็ไม่ได้ไปไหนเลยอยู่แต่ในบ้าน ดูการ์ตูนบ้างเป็นบางครั้ง แต่ส่วนมากจะอ่านหนังสือสอบซะมากกว่า

Diaryonline

2009-07-11T03:26:00.000-07:00

11 กรกฎาคม 2552

วันนี้ก็เป็นวันที่ไม่ค่อยสบายสักเท่าไร เพราะต้องไปเรียนพิเศษ เสร็จแล้วก็ต้องกลับมานั่งอ่านหนังสือต่ออีก วันจันทร์ก็มีสอบตั้ง 2 วิชา วันนี้ก็เลยไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไรเลย

Diaryonline

2009-07-11T03:24:00.000-07:00

10 กรกฎาคม 2552

วันนี้ตอนแรกคิดว่าจะสอบแต่ก็ไม่ได้สอบ เพราะวันนี้เรียนแค่คาบเดียว เพื่อนก็เลยบอกครูว่าให้ไปสอบวันจันทร์ วันนี้ก็เลยไม่มีสอบดีใจมากๆเลย

ความรู้ทั่วไป

2009-07-09T07:14:00.000-07:00

เต่าบกและเต่าทะเล

เต่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีเกราะหุ้มป้องกันทั้งตัว และเป็นสัตว์ที่แทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยในระยะ 200 ล้านปี แต่แบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆ 3 กลุ่ม กลุ่มแรกคือ เต่าบก อาศัยบนบก มีกระดองโค้งนูนสูง ขาสั้นและส่วนมหญ่กินพืชเป็นอาหาร มีเผ่าพันธุ์ที่ใกล้ชิด ได้แก่ ตะพาบ ซึ่งอาศัยตามแม่น้ำและทะเลสาบ กินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร ส่วนใหญ่กินปลา กลุ่มที่สองคือ เต่าทะเล ส่วนใหญ่อาศัยในทะเล มีกระดองค่อนข้างแบน เท้าเป็นใบพายใช้ว่ายน้ำ กลุ่มที่สาม เป็นพวกที่มีคอเอียงอยู่ในน้ำจืด แต่มีกระดองลักษณะคล้ายเต่าทะเล เต่าที่อาศัยในน้ำทุกชนิดต้องโผล่ขึ้นเหนือน้ำเพื่อสูดอากาศเข้าปอด และแม้ว่ามันจะผสมพันธุ์ในนำ แต่จะวางไข่บนบกในหลุมริมน้ำ แล้วจึงกลับลงน้ำปล่อยให่ไข่ฟักเป็นตัวโดยไม่ต้องดูแล

กระดอง

กระดองเต่าเป็นเกล็ดแข็งๆ ปกคลุมอยู่บนแผ่นกระดูก กระดองด้านบนเป็นรูปโค้งและชื่อมติดกับกระดูกสันหลังและซี่โครง ทำให้ไม่สามารถใช้ประโยชน์ในการหายใจได้ เต่าหายใจโดยการใช้กล้ามเนื้อร่างกายดูดลมเข้าปอด กระดองด้านมีความแข็งแรงน้อยกว่าด้านบน กระดองบนและกระดองล่างเชื่อมกันอยู่บริเวณตรงกลางทั้ง 2 ข้างโดยมีช่องในส่วนหน้าและส่วนหลังสำหรับหัว หางและขาทั้งสี่ เต่าเกือบทุกชนิดสามารถหดหัวเข้าในกระดองได้ กระดองเต่าโตขึ้นตามอายุ แต่จะหยุดการเติบโตชั่วขณะที่เต่าจำศีล กระดองมีลักษณะเป็นวงๆตามการเติบโต ทำให้ประมาณอายุของมันได้

ที่มา หนังสือ ปลา...สู่...สัตว์เลื้อยคลาน

Diaryonline

2009-07-09T07:03:00.000-07:00

วันที่ 9 กรกฎาคม 2552

วันนี้เป็นวันที่ต้องไปโรงเรียน วันนี้มีอบตั้ง 2 วิชา ก็มีวิชาคณิตศาสตร์
วิชาฟิสิกส์ ก็ที่สอบไปก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง พอเลิกเรียนแล้ว ก็ยังต้องไป
เรียนพิเศษต่ออีก พอเรียนเสร็จแล้วก็กลับมาบ้าน ทานข้าว แล้วก็นั่งทำงาน
วิชาคอมพิวเตอร์

Diaryonline

2009-07-09T06:58:00.000-07:00

วันที่ 8 กรกฎาคม 2552

วันนี้ก็เป็นวันที่โรงเรียนหยุกอีกวันหนึ่ง ซึ่งการบ้านก็ลดลงบ้างแล้ว
วันนี้ก็เลยชวนเพื่อนไปเที่ยว Big C วันนี้เพื่อนใจดีเลี้ยงไอตีม
วันนี้ก็เที่ยวอยู่ที่ Big C นานเหมือนกัน อีกสักพักก็ไปบ้านเพื่อนต่อ
แล้วก็ไปเล่นอยู่บ้านเพื่อนสักพัก แล้วก็กลับบ้าน